Franciszek Mientki

Życiorys

Franciszek Mientki, po ukończeniu bydgoskiego gimnazjum, które znajdowało się pod opieką księży Misjonarzy Ducha Św., został skierowany na studia z zakresu filozofii we Francji. Swoją edukację zakończył w 1936 roku, a później, między 1936 a 1939 rokiem, zgłębiał również teologię na uniwersytecie we Fryburgu, gdzie 22 lipca 1939 roku otrzymał święcenia kapłańskie. Kiedy wybuchła II wojna światowa, przebywał we Francji i pracował w ośrodkach polonijnych podczas przerwy wakacyjnej.

Od 22 października 1939 roku, ks. Mientki był uczestnikiem polskiego obozu wojskowego w Camp de Coëtquidan, gdzie początkowo pełnił funkcję szeregowca w kompanii sanitarnej pułku szkolnego. W lutym 1940 roku rozpoczął pracę jako duszpasterz Centrum Wyszkolenia Sanitarnego i Weterynaryjnego w Combourg. Jego kariera wojskowa rozwijała się, co zaowocowało powołaniem na duszpasterza 7 Pułku Piechoty, stacjonującego w Guer. Po upadku Francji, razem z żołnierzami 7 pp dotarł do Wielkiej Brytanii.

W lipcu 1940 roku ks. Mientki otrzymał nominację na duszpasterza 7 Batalionu Kadrowego Strzelców 3 Brygady Kadrowej Strzelców, który stacjonował w Moffat w Szkocji, gdzie również przez cały okres wojny pełnił funkcję kapelana. W lutym 1942 roku przeniesiono go z I Oficerskiego Baonu Szkolnego do Dywizjonu Rozpoznawczego Korpusu. W grudniu 1942 roku został szefem duszpasterstwa 1 Samodzielnej Brygady Spadochronowej. Uczestniczył w walkach o Arnheim i Driel w dniach 17-26 września 1944 roku. Po konflikcie w Holandii został przeniesiony do rejonu Ravenstein nad Mozą, gdzie wspierał żołnierzy Brygady w organizacji obrony prowizorycznego lotniska. Po zakończeniu wojny, służył w oddziałach okupacyjnych w Niemczech, w rejonie Bersenbrück, aż do demobilizacji 15 stycznia 1947 roku.

Po zakończeniu służby wojskowej, ks. F. Mientki powrócił do Fryburga w celu ukończenia studiów, uzyskując magisterium z teologii dogmatycznej w marcu 1948 roku. Wkrótce potem osiedlił się w Polsce, dokładając starań do swojej działalności w zgromadzeniu zakonnym. Niestety, 27 listopada 1949 roku został aresztowany przez funkcjonariuszy Urzędu Bezpieczeństwa i skazany na 12 lat więzienia, spędzając czas w zakładach penitencjarnych w Rawiczu i Wronkach. Dzięki amnestii w grudniu 1956 roku, otrzymał rehabilitację i wolność.

W latach 60. i 70. XX wieku, awansował kolejno na stopień majora i podpułkownika. W swoim zgromadzeniu zakonnym pełnił wiele ważnych funkcji, m.in. przełożonego domu zakonnego oraz wykładowcy filozofii i teologii, lektora języków francuskiego i angielskiego w wyższym seminarium duchownym w Poznaniu. W latach 1970–1973 był prowincjałem duchaczy w Polsce, a od 1974 roku zamieszkał w domu w Cielądzu, niedaleko Rawy Mazowieckiej. Po swojej śmierci został pochowany na miejscowym cmentarzu.

Przypisy