Aleksandra Mańczak

Życiorys

W latach 1969–1974 Aleksandra Mańczak odbyła studia na Wydziale Tkaniny w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi. Po zakończeniu nauki, uzyskała dyplom w Pracowni Tkaniny Unikatowej pod kierunkiem prof. Janiny Tworek-Pierzgalskiej. Jej kariera zawodowa nabrała tempa, kiedy w 1983 roku została kierownikiem wspomnianej pracowni, a w 1995 roku uzyskała tytuł profesora tytularnego.

W okresie 1987–2000 pełniła rolę doradcy dla amerykańskiego czasopisma „Leonardo”, które jest publikacją międzynarodowego stowarzyszenia zajmującego się sztuką, nauką i technologią. Równocześnie, w latach 1975 do początku XXI wieku, realizowała swój cykl pejzażowy zatytułowany 'Faktury i struktury’. W latach 80. XX wieku skupiała się na tworzeniu gobelinów opartych na fotografiach. Dodatkowo, w latach 1986–1987 powstały jej tzw. Ołtarze fotograficzne, a w latach 90. stworzyła serię instalacji pod nazwą Arboretum, które były prezentowane m.in. w Elblągu (1991) oraz Orońsku (1997, 2000).

Aleksandra Mańczak została również uczestniczką Międzynarodowego Biennale FLEXIBLE, biorąc udział w edycjach w 1993 oraz 1996 roku, odbywających się w Niemczech, Holandii, Wielkiej Brytanii i Polsce. W 1995 roku stworzyła innowacyjną serię monumentalnych fotografii dokumentalnych, eksplorującą tematy związane z ekologią. W 1998 roku zrealizowała serię artystyczną 'Sfera bardzo intymna – nic na sprzedaż’ z wykorzystaniem kolażu i asamblażu. Przez pierwsze lata XXI wieku jej zainteresowania przeniosły się ku obrazom cyfrowym oraz grafice komputerowej, które wystawiała w Łodzi oraz Paryżu.

Od 2004 roku Aleksandra Mańczak wykłada na Wyższej Szkole Sztuki i Projektowania w Łodzi, dzieląc się swoją wiedzą i doświadczeniem z młodszymi pokoleniami artystów.

Zbiory

Jej prace znajdują się w zbiorach wielu renomowanych instytucji zarówno w Polsce, jak i za granicą. Do najważniejszych z nich można zaliczyć:

• Muzeum Sztuki w Łodzi,
• Centralne Muzeum Włókiennictwa w Łodzi,
• Instituto de Cultura w Morelia (Meksyk),
• Savaria Muzeum w Szombathely (Węgry),
• Riddoch Art Gallery w Mout Gambier (Australia),
• galeria ZABO w Norymberdze,
• Reiffeisenhof w Grazu (Austria),
• Muzeum Ziemi Lubuskiej w Zielonej Górze.

Przypisy