Maria Kondek

Życiorys

Jej rodzicami byli Małgorzata Amelia ze Szmidtów oraz Konrad Fiedler, który pełnił funkcję dziennikarza i był członkiem Rady Miejskiej w Bydgoszczy. Była najstarsza z czwórki dzieci, w skład których wchodziło rodzeństwo: Zofia urodzona w 1923 roku, Jadwiga z 1924 oraz Krzysztof, urodzony w 1927 roku. Dzieciństwo spędziła w Bydgoszczy, jednak to szczęśliwe życie przerwał wybuch II wojny światowej. W czasie tzw. krwawej niedzieli, jej ojca aresztowali funkcjonariusze gestapo, a jego los pozostaje nieznany, gdyż ciała nie odnaleziono i istnieją przypuszczenia, że zostali zamordowani.

Po tych tragicznych wydarzeniach wyjechała do Łodzi, w której mieszkała rodzina. Tam ukończyła szkołę średnią oraz podjęła studia w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych. W trakcie studiów była aktywna w działaniach społecznych, gdzie poznała Wacława Kondka, który stał się jej przyszłym mężem. Dyplom magistra sztuki uzyskała w kwietniu 1952 roku. Niedługo potem przystąpiła do Związku Polskich Artystów Plastyków, co przyczyniło się do jej dalszego rozwoju artystycznego.

Od najmłodszych lat pisała wiersze, w początkowych latach używała pseudonimu Maria Stanisławska, natomiast pod koniec życia znana była jako Maria Fiedler-Kondek. Należała do łódzkiej Grupy Literackiej Centauro, a jej utwory poetyckie często były prezentowane podczas spotkań autorskich. Część jej twórczości ukazała się w dwóch tomikach poezji: „Zwijaj kłębek Ariadno” (2001) oraz „W zielonej korze drzew” (2009).

Maria była także autorką scenografii do wielu przedstawień, w tym „Przygód Wiercipięty” w Teatrze Lalek Arlekin, „Misia Rym Cim Cim”, „Niespodzianki Pinokio” oraz „Jak to wilków cała zgraja chciała porwać Mikołaja” w Teatrze „Pinokio” w Łodzi. W swoich rysunkach koncentrowała się na przedstawieniach drzew, często w ich stanie obumierania. Wzięła udział w licznych plenerach malarskich, a jej prace były wystawiane na prawie stu wystawach, zarówno w kraju, jak i za granicą.

Po śmierci męża, Wacława Kondka, w 1976 roku, poświęciła się propagowaniu jego dorobku artystycznego. Organizowała liczne wystawy oraz dokumentowała jego twórczość, dbając o to, aby pamięć o nim nie zgasła.

Przypisy